ببین اندام تنهاییم را
که در لحظه های خاکستری
در انتظار طلوع خورشید است

ما زیاران چشم یاری داشتیم خود غلط بود آنچه می پنداشتیم ...

          آویخته بودی

طوفان

       سرما

       بی رحمانه تورا از من گرفت

باید با توقسمت می کردم

     تنها ترین پناهم را

     که امروز تنها نبودم

امشب دوباره دلم گرفته است.

گویی ابرهای تیره غم,نوید بخش طوفانی بزرگ است که سیل آسا خواهد بارید

و خانه خشتی دلم را ویران خواهد کرد.

اما مرا ترسی ازسیل دردل نیست

 زیرا خانه دل من جز ویرانه ای ماتم زده و

 تلی از خاکسترچیزی نیست.

براستی که ویرانه را چه باک از ویرانی ,

 مشتی خاکستررا چه باک از طوفان

وچندتکه سنگ راچه باک ازسیل ...

هوای دلم ابری است ,

 باران خواهد بارید , بارانی شدید و سرد بر پیکر نیمه جان دلم.

ببار ای باران ...

ببارکه چتری برروی دلم نخواهم گرفت ,

ببارکه شاید اندکی از داغ این دل سوخته بکاهی ,

ببار که ویرانه دل من سقفی ندارد که از قطرات سردت ایمن باشد ,

ببارکه خانه دلم بسی تشنه و ملتهب است ,

ببار که شاید اندکی غبارغم را ازدل تیره ام بزدایی ,

بباروسیلی به پا کن ودل مسکین وگوشه نشین مرا با خود ببر ...

ببارای باران ...

ببارکه ازبارش تومن شادم ,

ببارکه عطرتو رامی طلبم ,

ببارکه شاید پس از بارش تو به یادش رنگین کمانی دردلم برپا شود ,

ببارو دل عاشق و تب دار مرا اندکی آرامش ببخش ,

ببارکه دلم دلتنگ اوست ,

ببارکه شاید در صدای دلنشین تو طنین صدای او را بشنوم ,

ببارای باران . . .

کاش مي شد ياد بگيريم در مقابل کارهامون براي ديگرون منت نزاريم ...

کاش مي شد ياد بگيريم صادق باشيم ...

کاش مي شد بچگانه رفتار نمي کرديم و عاقل مي بوديم ...

کاش مي شد دنياي قشنگ مون رو با يه نسيم کوچولو خراب نمي کرديم ...

کاش مي شد يه ذره از غرور و خودخواهيمون کم مي کرديم ...

کاش مي شد ، که اگه مي شد نه من تو رو ، و  نه تو منو از هم نمي رنجونديم ...

کاش مي شد ...

        در تنگنای پست تن مسکین                    جان بلند خویش نفرساید

         دزدند خود پرستی و خود کامی              با این دو فرقه راه نپیماید

         تا خلق از او رسند به اسایش                 هرگزبه عمرخویش نیاساید

         آن روز کاسمانش برافرازد                   از توسن غروربه زیرآید

          تا دیگران گرسنه و مسکینن                  برمال وجان خویش نیفزاید

     در محضری که مفتی و حاکم شد                 زر بیند و خلاف نفرماید

          تا بر برهنه جامه نپوشاند                     از بهر خویش بام نیفزاید   

          تا کودکی یتیم همی بیند                       اندام طفل خویش نیاراید  

          مردم بدین صفات اگر یابی                   گرنام اوفرشته نهی شاید!

تو مثل
      شمعداني ها پر از رازي و زيبايي
                                  و من در پيش چشمان تو مشتي خاک گلدانم

 تو درياي تريني آبي و آرام و بي پايان
                             و من موج گرفتاري اسير دست طوفانم
                                                تو مثل آسماني مهربان و آبي و شفاف
                                                                      و من در آرزوي قطره هاي پک بارانم

نمي دانم چه بايد کرد با اين روح آشفته
                                     به فريادم برس اي عشق من امشب پريشانم
                                                              تو دنياي مني بي انتها و ساکت و سرشار
                                                                            و من تنها در اين دنياي دور از غصه مهمانم

تو مثل مرز احساسي قشنگ و دور و نامعلوم
                            و من در حسرت ديدار چشمت رو به پايانم
                                                       تو مثل مرهمي بر بال بي جان کبوتر

و من هم يک کبوتر تشنه باران درمانم
                                     بمان امشب کنار لحظه هاي بي قرار من
                                                                ببين با تو چه رويايي ست رنگ شوق چشمانم
 

شبي يک شاخه نيلوفر به دست آبيت دادم
                                     هنوز از عطر دستانت پر از شوق است دستانم
                                                                تو فکر خواب گلهايي که يک شب باد ويران کرد
                                                                                 و من خواب ترا مي بينم و لبخند پنهانم

 تو مثل لحظه اي هستي که باران تازه مي گيرد
                                  و من مرغي که از عشقت فقط بي تاب و حيرانم
                                                  تو مي ايي و من گل مي دهم در سايه چشمت
                                                                      و بعد از تو منم با غصه هاي قلب سوزانم
 

تو مثل چشمه اشکي که از يک ابر مي بارد
                             و من تنها ترين نيلوفر رو به گلستانم
                                                    شبست و نغمه مهتاب و مرغان سفر کرده
                                                                و شايد يک مه کمرنگ از شعري که مي خوانم

تمام آرزوهايم زماني سبز ميگردد
                           که تو يک شب بگويي دوستم داري تو مي دانم
                                                               غروب آخر شعرم پر از آرامش درياست
                                                                        و من امشب قسم خوردم تر ا هرگز نرنجانم

به جان هر چه عاشق توي اين دنياي پر غوغاست
                                     قدم بگذار روي کوچه هاي قلب ويرانم
                                                بدون تو شبی تنها و بی فانوس خواهم مرد
                                                                              دعا کن بعد ديدار تو باشد وقت پايانم .

چرا كه ابر هاي تيره هميشه

پيغمبران آيه هاي تازه تطهيرند

و در شهادت يك شمع

راز منوري است كه آن را

آن آخرين و آن كشيده ترين شعله خوب ميداند....

لانه کوچکی داشتم. آرامگاه خستگیم . سر پناه بی کسیم.

طوفان تو آن را از من گرفت ...

مگر لانه ی زیبای من کجای دنیای تو را گرفته بود ؟؟

خدا گفت : ماری در راه لانه ات بود . تو خواب بودی.

باد را گفتم لانه ات را واژگون کند .

 آنگاه تو از کمین مار پر گشودی....

چه بسیار بلا ها که از تو به واسطه ی محبتم دور کردم و تو..

ندانسته به دشمنیم بر خاستی........

که یه گوشه افتادم و یه پارچه ی سفید روم کشیدن...... بدون واسه خاطر تو مردم

 که از بی تو بودن می نالم...... بدون بی تومی میرم

 که بعد از رفتنت لباس سفید پوشیدم...... بدون که در انتظار مرگم

که وقتی داری گریه می کنی و میام باهات اشک می ریزم...... بدون دوستت دارم

 گفتم خرابت مي شوم گفتا تو آبادي مگر

گفتم ندادي دل به من گفتا تو جان دادي مگر

 گفتم ز کوهت مي روم گفتا تو آزادي مگر

گفتم فراموشم مکن گفتا تو در يادي مگر

 گفتم که بر بادم مده گفتا نه بر بادي مگر

 روی او دیدم غمست در می زند ای دوستان بی وفا از غم

 بیاموزید وفا غم با همه بیگانگی هر شب به من سر می زند غم

 هم اگر ترکم کند تنهای تنها می شوم

    صبر کن پیدا شود گوهر شناس قابلی

      زندگی زیباست زشتی های آن تفسیر ماست   

     در مسیر شر هر چه نا زیباست آن تدبیر ماست

                به اجبار به دنيا آمدن!

                                               با غم زيستن!

                                                                  با آرزو مردن!

می خواهم تا آخر عمر خانه نشین خیال تو باشم.

                                  به یاده رفتنت مثل ابرها بغض کنم

 به نامه های ننوشته ات پاسخ بدهم

                               و از پشت پنجره به آرزوهایت سلام کنم

می خواهم تا انتهای این جاده همچنان بی قرار تو باشم

                                و تمام لحظه ها را به عشق دیدن تو طی کنم.

می خواهم با تو از حادثه عبور کنم

کسی را نداشتم تا با او از رازهای کوچک بگویم.از دانه های شبنم بر

تیغه های علف کسی را نداشتم تا با او از رازهای بزرگ بگویم... از

انچه در دلم می گذرد....

سوی منزلگه ویرانه خویش

بخدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه خویش

می برم تا در آن نقطه دور

شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه عشق

زین همه خواهش بیجا و تباه

همه چیز تموم می شه و سه تا چیز باقی

تجربه و خاطر و گذر عمر

پرسید چند ؟

گفتمش دل مال تو تنها بخند !

خنده کرده و دل زدستانم ربود

تا به خود باز آمدم او رفته بود

دل ز دستش روی خاک افتاده بود

جای پایش روی دل جا مانده بود ...

با تشکر ازloyal

بر سنگ مزارم بنویسید: آشفته دلی خفته در این خلوت خاموش که او زاده ی غم بود و ز غم های جهان گشته فراموش